Over sektarisme: ‘Die gang zie ik ook bij de antroposofie’

[Deze visie van Pieter Witvliet is op 08/05/2014 gepubliceerd in een reactie op de weblog UVRM]

Ik zie sektarisch denken vaak waar mensen sterk leven vanuit bepaalde idealen. Het verwezenlijken daarvan vraagt ook wel een bepaalde afbakening van de eigen gedachten t.o.v. andere gezichtspunten, anders verlies je simpelweg de eigenheid waarvoor je wilt staan.



Historisch gezien is er ook een bepaalde lijn te herkennen: Eerst treedt de leider op – hij/zij is immers a.h.w. de belichaming van het ideaal; staat voor de idee(en). In zijn omgeving de trouwe volgelingen, die –geïnspireerd door de leider – na diens dood de idealen verder dragen en ze tegelijkertijd behoeden voor veranderingen. Inbreuk daarop wordt niet toegelaten. Na verloop van tijd een zekere ‘verwatering’. De leider is niet meer te raadplegen, wat nu. Verschillende meningen, stromingen, afsplitsingen (vaak na ruzie’s). De eerste volgelingen gaan dood; een nieuwe generatie – vaak nog geïnspireerd door de enthousiaste (eerste) volgelingen – gaat door, maar niet meer met hetzelfde elan. In hoeverre kunnen de idealen uit het prille begin nog gerealiseerd worden; moeten ze wel enz.enz.
Die gang zie ik ook bij ‘de’ antroposofie. ‘Zomaar’ vasthouden aan het oude kan nooit de opgave zijn. En als dat wel gebeurt, is dat dan ‘sektarisch’? En zoeken naar de waarheid van de (oude) idealen en kijken hoe ze vruchtbaar kunnen blijven, is dat sektarisch?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s