Filosofie van de ‘bovenste plank’: ‘Niet objectief stoffelijk; niet subjectief onstoffelijk, maar objectief onstoffelijk’

[Deze tekst is op 15/5/2011 door Pieter Hugo Adriaan Witvliet onder de schuilnaam Joost Alfrik gepubliceerd op LinkedIn – Vrije School Alumni]

‘Als “ervaring” is, dat wat in mijn aandachtsveld komt, dan is de ervaring een waarneming en als zodanig afhankelijk van de plaats (Australië of hier) en van de kwaliteit (voel ik de straling of niet) van de 5 zintuigen. Maar dan heb ik het over het waarnemen van de wereld die ons gegeven is; de ons omringende fysieke wereld. (ik noem deze: objectieve, stoffelijke wereld)
Maar als ik liefde/haat; sympathie/antipathie; lust/onlust ervaar, is dat een waarneming van mijn eigen gevoel; voor mij een werkelijkheid. En hoewel ik me kan inleven, meebeleven, invoelen in de gevoelsstemming van de ander, zal zijn/haar gevoelsleven voor mij geen ervaarbare werkelijkheid zijn.(Deze binnenwereld(en) noem ik: subjectieve onstoffelijke wereld)
Doordat met de waarneming van een werelds object niet tegelijkertijd de daarbij behorende begripsinhoud wordt waargenomen; dus de ervaring is er, de werkelijkheid nog niet, vind ik deze d.m.v. mijn denken. In mijn voorbeeld eerder gegeven: de wetten, het wezen van de bloemen blijven buiten mij. Deze zijn door mij, maar ook door ieder ander vrijwel identiek te ervaren. En daarmee ervaar ik een werkelijkheid die niet objectief stoffelijk; niet subjectief onstoffelijk, maar objectief onstoffelijk is.

Advertenties

Ruziemaken hoort erbij

[Deze tekst is op 16/12/2015 door Pieter Hugo Adriaan Witvliet anoniem gepubliceerd op een weblog]

Het zal u niet verbazen dat het op een schoolplein tussen de kinderen niet altijd koek en ei is. Er wordt gespeeld, maar er wordt ook ruzie gemaakt. Dat hoort simpelweg bij het groot worden.
Sommige kinderen gedragen zich sociaal; andere veel minder. De laatsten hebben het wel eens moeilijk zich te schikken in een groter geheel. Dat willen ze vaak wel, maar op de een of andere manier lukt het niet. Dan lopen ze weer boos weg.
Wat opvallend is, is dat ze de oorzaak of de aanleiding meestal niet bij zichzelf zoeken: het ligt altijd aan de anderen.
Nu hebben deze kinderen nog een heel leven voor zich om te leren naar zichzelf te kijken en naar de rol die ze in het sociale leven spelen.
Het gebeurde regelmatig dat zo’n kind, nadat hij eerst had mogen meespelen, het spel zo verknalde, dat hij werd buitengesloten. Dan liep het weg: kwaad en roepend dat het tòch een stom spelletje was.

‘Als mens in je aardse lichaam te incarneren’

[Deze tekst is op 15/01/2011 door Pieter Witvliet onder de schuilnaam J.Alfrik gepubliceerd op Steinerscholen.com]

‘Er was een jongen van 7 in een andere klas, die opmerkelijk angstig was. Zelfs als hij moest schrijven, kwamen de tranen als van zelf, als hij in zijn ogen het fout had gedaan. Ook op de speelplaats onttrok hij zich aan het spelen: rennen, ravotten enz.
In diverse voordrachten spreekt Steiner over het zich ontwikkelende kind als over een wordend mens dat als “geest/zielewezen” een verbinding moet krijgen met zijn “lichamelijk/levenskrachtenwezen”.Lees meer »

Bij welke mislukkelingen heb ik dan mijn hele leven gewerkt? De Waldorfscholen als een soort verzamel-Lourdes?

[Deze tekst publiceerde Pieter HA Witvliet op 15/01/2011 op Steinerscholen.com onder de schuilnaam Joost Alfrik]

Professor! Prange:
Hij poneert een stelling en gaat die vervolgens inkleuren.
1.De antroposofie is een evangelie voor verlatenen en teleurgestelden, voor zinzoekers en thuislozen.
Ik voel mij niet verlaten; ik ben niet teleurgesteld; ik zoek wel zin in het leven, maar voel me ook niet ontheemd.
Had de hooggeleerde nu een enquete gehouden onder de vele honderden Waldorfschoolleerkrachten en was d.m.v. een bepaalde vraagstelling en de antwoorden daarop, bovenstaande conclusie gerechtvaardigd, dan zou ik me nu afvragen: bij welke mislukkelingen heb ik dan mijn hele leven gewerkt? De Waldorfscholen als een soort verzamel-Lourdes?Lees meer »

‘Masterclass’ steinerpedagogie voor ouders op het Fok-forum [12]

[Dit is de twaalfde uit een reeks lezingen die Pieter HA Witvliet onder de schuilnaam Vrijeschoolachtergrond op het Fok-forum gaf]

‘Steiner bracht hem onder woorden. Zoals een gids’

Ik had ooit een jongen in de klas die de leerstof moeilijk opnam en nauwelijks onthield, laat staan reproduceren. Hij zat vaak verdroomd en afwezig voor zich uit te kijken. Heb ik hem dan ‘echt’ gehoordLees meer »